همزمان با آغاز فرآیند شکل‌گیری و استقرار «سازمان ملی هوش مصنوعی» و با توجه به گستردگی مأموریت‌های پیش‌بینی‌شده برای این سازمان، جمعی از متخصصان، صاحب‌نظران و فعالان زیست‌بوم هوش مصنوعی، فناوری اطلاعات، اقتصاد دیجیتال و بخش خصوصی، بر ضرورت بهره‌گیری از ظرفیت‌های مدیریتی و تخصصی کشور در فرآیند انتخاب رئیس این سازمان تأکید کردند.

به گزارش وقایع  نیوز: بر اساس دیدگاه‌های مطرح‌شده در میان فعالان این حوزه، انتخاب رئیس سازمان ملی هوش مصنوعی صرفاً یک انتصاب مدیریتی در حوزه فناوری نیست، بلکه با توجه به مأموریت‌های قانونی این سازمان، نیازمند مدیری است که علاوه بر شناخت عمیق از هوش مصنوعی و فناوری‌های نوظهور، از تجربه سیاست‌گذاری، مدیریت کلان، هماهنگی بین دستگاهی، شناخت بخش خصوصی و زیست‌بوم فناوری، ارتباط با دانشگاه و جامعه علمی، توسعه سرمایه انسانی و توان تعاملات بین‌المللی برخوردار باشد.

مطابق قانون ملی توسعه هوش مصنوعی، سازمان ملی هوش مصنوعی با هدف ساماندهی و توسعه زیست‌بوم هوش مصنوعی به‌عنوان سازمانی مستقل ذیل ریاست جمهوری فعالیت خواهد کرد و رئیس آن با حکم رئیس‌جمهور تعیین می‌شود. از جمله وظایف این سازمان نیز می‌توان به اجرای سیاست‌های ملی، تدوین و پایش برنامه ملی توسعه هوش مصنوعی، توسعه فناوری‌های بنیادین، هماهنگی میان دستگاه‌های اجرایی، نهادهای علمی و پژوهشی و بخش خصوصی، تدوین مقررات و حضور در همکاری‌های بین‌المللی اشاره کرد.

بر همین اساس، در یک فهرست پیشنهادی غیررتبه‌بندی‌شده، نام تعدادی از مدیران، متخصصان، دانشگاهیان و فعالان شناخته‌شده حوزه فناوری و هوش مصنوعی برای بررسی کارشناسی مطرح شده است:

 

۱. علی حکیم‌جوادی

با سابقه مدیریت در حوزه فناوری اطلاعات و ریاست سازمان نظام صنفی رایانه‌ای کشور و ارتباط گسترده با شرکت‌ها و تشکل‌های بخش خصوصی فناوری اطلاعات.

 

۲. بهروز مینایی

عضو هیئت علمی دانشگاه علم و صنعت ایران و دارای سابقه مدیریتی و سیاست‌گذاری در حوزه توسعه فناوری‌های هوش مصنوعی و رباتیک.

 

۳. محمدرضا یمقانی

فعال دانشگاهی و تخصصی حوزه هوش مصنوعی و رئیس کمیسیون هوش مصنوعی سازمان نظام صنفی رایانه‌ای کشور، با ارتباط مستقیم با جامعه تخصصی و شرکت‌های فعال این حوزه.

 

۴. حمیدرضا احمدیان

دارای سابقه مدیریتی در حوزه حکمرانی الکترونیک، هوشمندسازی دولت و تحول دیجیتال و تجربه فعالیت در ساختار اجرایی کشور.

 

۵. حسین افشین

معاون علمی، فناوری و اقتصاد دانش‌بنیان رئیس‌جمهور، رئیس بنیاد ملی نخبگان و عضو هیئت علمی دانشگاه صنعتی شریف، با سابقه فعالیت در سیاست‌گذاری علم، فناوری، نوآوری و اقتصاد دانش‌بنیان.

 

۶. محمدهادی زاهدی

رئیس انجمن ملی هوش مصنوعی ایران و دارای سابقه مدیریتی در حوزه فناوری اطلاعات و امنیت فضای مجازی وزارت علوم و فعالیت علمی و تخصصی در حوزه فناوری و هوش مصنوعی.

 

۷. داود مسعودی

فعال و مدیر حوزه هوش مصنوعی، حکمرانی فناورانه و اقتصاد دیجیتال، با سابقه فعالیت در بخش خصوصی، سیاست‌گذاری، تشکل‌های تخصصی و شبکه‌سازی زیست‌بوم فناوری؛ از جمله ریاست کمیته هوش مصنوعی فراکسیون تسهیل تجارت و سرمایه‌گذاری مجلس شورای اسلامی، عضویت در هیئت‌مدیره انجمن صنفی مدیران مراکز دانش‌بنیان کشور، مدیریت اندیشکده حکمرانی هوشمند، عضویت در کمیسیون هوش مصنوعی سازمان نظام صنفی رایانه‌ای کشور و فعالیت در ساختارهای تخصصی و کارفرمایی حوزه فناوری.

بررسی سوابق این افراد نشان می‌دهد که هر یک از آنها، از منظر متفاوتی بخشی از نیازهای مدیریتی و تخصصی سازمان ملی هوش مصنوعی را پوشش می‌دهند؛ از تجربه مدیریت و حکمرانی دولتی و دانشگاهی گرفته تا ارتباط با بخش خصوصی، صنعت، شرکت‌های دانش‌بنیان، تشکل‌های تخصصی، اقتصاد دیجیتال و سیاست‌گذاری فناوری.

فعالان این حوزه معتقدند با توجه به ماهیت فرابخشی سازمان ملی هوش مصنوعی، لازم است در فرآیند انتخاب رئیس این سازمان، مجموعه‌ای از شاخص‌ها از جمله تجربه مدیریت کلان، شناخت حکمرانی هوش مصنوعی، توان هماهنگی بین دستگاهی، شناخت واقعی بخش خصوصی و صنعت، ارتباط با دانشگاه و جامعه علمی، توان توسعه سرمایه انسانی، تجربه سیاست‌گذاری، شناخت اقتصاد دیجیتال و ظرفیت تعاملات بین‌المللی مورد توجه قرار گیرد.

همچنین تأکید می‌شود که مطرح شدن نام افراد در این فهرست، به معنای انتصاب، اولویت‌بندی، تأیید یا حمایت رسمی از هیچ‌یک از گزینه‌ها نیست و صرفاً با هدف ارائه مجموعه‌ای از گزینه‌های قابل بررسی به مراجع تصمیم‌گیر و استفاده از ظرفیت کارشناسی و تخصصی زیست‌بوم هوش مصنوعی کشور صورت می‌گیرد.

بر این اساس، انتظار می‌رود در فرآیند بررسی گزینه‌های ریاست سازمان ملی هوش مصنوعی، علاوه بر ظرفیت‌های موجود در دولت و دانشگاه، از دیدگاه‌ها و پیشنهادهای تشکل‌های تخصصی، شرکت‌های فناور، بخش خصوصی، جامعه علمی و فعالان زیست‌بوم هوش مصنوعی نیز استفاده شود تا سازمان جدید بتواند از ابتدا با رویکردی ملی، تخصصی، چابک و زیست‌بوم‌محور فعالیت خود را آغاز کند.